Close your eyes
Feel the ocean where passion lies
Silently the senses
Abandon all defences
A place between sleep and awake
End of innocence, unending masquerade
That's where I'll wait for you
Hold me near you
So close I sear you
Seeing, believing
Dreaming, deceiving
A place between sleep and awake
End of innocence, unending masquerade
That's where I'll wait for you
Sleepwalker seducing me
I dare to enter your ecstasy
Lay yourself now down to sleep
In my dreams you're mine to keep
(Sleepwalk with me...)
Sleepwalker seducing me...
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
Sleepwalker
Down memoty lane pt2
Ενα χειμωνιατικο απογευμα πηγα καφετερια και ειδα καποιον που δεν ειχα ξαναδει. Ειχε ενα laptop μαζι του και αναρωτιομουν τι ατομο κουβαλαει κατι τετοιο στο χωριο. Show off, σκεφτηκα. Παρ'ολα αυτα ειπα γεια και ρωτησα να δω το κινητο του. Οχι οτι τον ενοιαξε και πολυ. Αποθηκευσα τον αριθμο μου και το επεστρεψα. Μετα ησυχια.
Ενα ανοιξιατικο μεσημερι χτυπαει μηνυμα. "Εισαι αυτη που νομιζω οτι εισαι?" και μετα δυσκολο η επιστροφη. Βρηκε τον αριθμο και εστειλε μηνυμα. Η απαντηση αναποφευκτη και μετα καλοκαιρι.
Μας πηρε μηνες, εγω εφτασα τριτη λυκειου πριν μπορεσω να πω πως ναι ειμαστε μαζι και ναι ειμαι ερωτευμενη. Δεν θυμαμαι πολλα. Αν μου περιγραψει πως γιναμε ζευγαρι δεν θα θυμηθω. Οχι γιατι δεν θελω. Απλα γιατι δεν θυμαμαι τιποτα αλλο απο τα ματια του και το χαμογελο του.
Δεν εχει ξανασυμβει. Να μην θυμαμαι. Μπορω να πω οτι εχω μνημη ελεφαντα, που σημαινει οτι θυμαμαι τα παντα. Αλλα εκεινοι οι μηνες, η μαλλον ολο το διαστημα, ειναι σαν ενα μεγαλο συννεφο απο καπνο. Θυμαμαι στιγμες αλλα οχι ολα.
Θυμαμαι που μαλωσαμε πρωτοχρονια. Θυμαμαι που πηγαμε ραντεβου θεσσαλονικη. Θυμαμαι που του μιλησα εκεινο το βραδυ και νευριασε αλλα οχι με μενα. Θυμαμαι που πηρε το μερος μου. Θυμαμαι που ενω εμεις ημασταν στο δωματιο του καποιος αλλος επινε το τσαι του. Θυμαμαι πως περασα το τελευταιο μου βραδυ στην ελλαδα. Θυμαμαι πως ηρθε να με δει στο αεροδρομιο.
Εκεινο το διαστημα δεν εγραψα τιποτα στο ροζ μου τετραδιο. Δεν υπηρχε χρονος. Δεν υπηρχαν λογια. Δεν υπηρχα εγω. Ενα βλεμμα μπορουσε να με κανει τοσο χαρουμενη και ενα αλλο να θελω να κρυφτω απο τον κοσμο. Για αυτο δεν αντεξα. Γιατι καποιος ειχε ελεγχο πανω μου και αυτος ο καποιος δεν ημουν εγω. Δεν ηξερε κανεις μας οτι ειχε τετοια δυναμη πανω μου. Οταν το ανακαλυψα με τρομαξε τοσο πολυ που μετα απο ενα διαστημα αναγκαστηκα να αφησω την σχεση μας.
Οταν χαμογελαει το προσωπο του λαμπει. Τα ματια του το πιο ομορφο χρωτα του καφε. Τα χειλη του τα πιο καυτα και τα χερια του τα πιο ζεστα. Η αγκαλια του γεματη αγαπη και η φωνη του ναρκωτικο. Αν καποτε ειπα ψεματα στον εαυτο μου ηταν γιατι οτιδηποτε αλλο με αυτον ηταν δυσκολο. Μ σημερα μπορω να πω οτι τον αγαπησ και τον αγαπαω γιατι δεν μπορω να κανω διαφορετικα.
Ενα ανοιξιατικο μεσημερι χτυπαει μηνυμα. "Εισαι αυτη που νομιζω οτι εισαι?" και μετα δυσκολο η επιστροφη. Βρηκε τον αριθμο και εστειλε μηνυμα. Η απαντηση αναποφευκτη και μετα καλοκαιρι.
Μας πηρε μηνες, εγω εφτασα τριτη λυκειου πριν μπορεσω να πω πως ναι ειμαστε μαζι και ναι ειμαι ερωτευμενη. Δεν θυμαμαι πολλα. Αν μου περιγραψει πως γιναμε ζευγαρι δεν θα θυμηθω. Οχι γιατι δεν θελω. Απλα γιατι δεν θυμαμαι τιποτα αλλο απο τα ματια του και το χαμογελο του.
Δεν εχει ξανασυμβει. Να μην θυμαμαι. Μπορω να πω οτι εχω μνημη ελεφαντα, που σημαινει οτι θυμαμαι τα παντα. Αλλα εκεινοι οι μηνες, η μαλλον ολο το διαστημα, ειναι σαν ενα μεγαλο συννεφο απο καπνο. Θυμαμαι στιγμες αλλα οχι ολα.
Θυμαμαι που μαλωσαμε πρωτοχρονια. Θυμαμαι που πηγαμε ραντεβου θεσσαλονικη. Θυμαμαι που του μιλησα εκεινο το βραδυ και νευριασε αλλα οχι με μενα. Θυμαμαι που πηρε το μερος μου. Θυμαμαι που ενω εμεις ημασταν στο δωματιο του καποιος αλλος επινε το τσαι του. Θυμαμαι πως περασα το τελευταιο μου βραδυ στην ελλαδα. Θυμαμαι πως ηρθε να με δει στο αεροδρομιο.
Εκεινο το διαστημα δεν εγραψα τιποτα στο ροζ μου τετραδιο. Δεν υπηρχε χρονος. Δεν υπηρχαν λογια. Δεν υπηρχα εγω. Ενα βλεμμα μπορουσε να με κανει τοσο χαρουμενη και ενα αλλο να θελω να κρυφτω απο τον κοσμο. Για αυτο δεν αντεξα. Γιατι καποιος ειχε ελεγχο πανω μου και αυτος ο καποιος δεν ημουν εγω. Δεν ηξερε κανεις μας οτι ειχε τετοια δυναμη πανω μου. Οταν το ανακαλυψα με τρομαξε τοσο πολυ που μετα απο ενα διαστημα αναγκαστηκα να αφησω την σχεση μας.
Οταν χαμογελαει το προσωπο του λαμπει. Τα ματια του το πιο ομορφο χρωτα του καφε. Τα χειλη του τα πιο καυτα και τα χερια του τα πιο ζεστα. Η αγκαλια του γεματη αγαπη και η φωνη του ναρκωτικο. Αν καποτε ειπα ψεματα στον εαυτο μου ηταν γιατι οτιδηποτε αλλο με αυτον ηταν δυσκολο. Μ σημερα μπορω να πω οτι τον αγαπησ και τον αγαπαω γιατι δεν μπορω να κανω διαφορετικα.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Φιλοι για παντα.. pt1
Ρενια, Νατασα, Κατερινα, Φυλλιω, Νικητας Μαρια, Χριστινα, Νινα, Κικη, Αντρεας, Νικος, Καριν, Γιωργος, Δημητρουλης, Αννα, Γιωργος, Οσεαν, Γιωργος, Βασω, Αρετη, Κατερινα, Τασος, Ειρηνη, Σταυρουλα, Χρυσα, Ζωη.. Τα ονοματα αυτων που εχω αποκαλεσει φιλους ειναι αμετρητα. Καποια ειναι και ομοια. Αλλα τα παραπανω ονοματα με σημαδεψαν. Καποιοι μου γυρισαν την πλατη και σε αλλους εδειξα εγω την δικη μου. Αλλους απλα τους ξεκοψα γιατι δεν με ικανοποιουσε η σχεση μας και με αλλους απλα οι δρομοι μας χωριστηκαν. Οτι και να εγινε με εκεινους τους φιλους του λυκειου, γυμνασιου και δημοτικου καποια ονοματα εμειναν.
Ο Αντρεας μου εκανα παρεα οταν ο πατερας μου ξεχασε να ερθει να με παρει απο τα γενεθλια του. Ηταν η πρωτη μας συζητηση χωρις μισος αλλα οχι η τελευταια μας. Ημασταν μονο 10 χρονων.
Η Μαρια ειναι η σχεση φιλιας που μοιαζει με ενα δεντρο του βορρα. Οταν ειναι ανοιξη ειναι καταπρασινο και ζωντανο μα οταν ειναι χειμωνας γυμνο, κρυο και ασχημο. Αλλα εχει ριζες τοσο βαθιες που δεν ξεριζωνει με τιποτα. Ουτε μετα απο χρονια χειμωνα.
Ο Γιωργος εγινε αδερφος οταν ειχα σχεση με τον αδερφο του. Εμεινε αδερφος μεχρι την τελευταια ταξη του λυκειου. Μια μερα απλα δεν μιλουσαμε οπως παλια και τιποτα δεν ηταν οπως πριν. Σημερα δεν λεμε τιποτα αλλα ετσι ειναι. Καποιες σχεσεις απλα τελειωνουν.
Δεν μπορω να γραψω για ολους μου τους φιλους. Δεν μπορω να γραψω γιατι καποιους σημερα δεν τους αποκαλω ετσι. Θα μου παρει ωρες και δεν εχω τον χρονο.
Αυτο που μπορω να πω ειναι οτι καποιες σχεσεις κρατανε και καποιες οχι.
Σημερα μπορω να μετρησω τους ανθρωπους που αφησα πισω μου και τους θεωρω φιλους μου κατω απο 10. Εχω πολλους γνωστους στο χωριο μου αλλα φιλους λιγους. Και με φιλους δεν εννοω πρωην και συγγενεις. Εννοω τον Νικο που μου χαιδευει την πλατη γιατι με χαλαρωνει και που μου μιλαει για τα παντα. Εννοω την Σταυρουλα που μου λεει πως σημερα ειμαι εκει που ηταν αυτη πριν 3 χρονια. Εννοω την Κικη που ειναι μερος της "Ελλαδας" μου.
Φιλοι στους οποιους μπορω να στηριχτω και μπορουν να με εμπιστευτουν. Φιλοι που δεν ξεχνιουνται οχι για οσα ειπαν και εκαναν αλλα για το πως με κανουν να αισθανομαι.
Ομορφα και ελευθερα.
Ο Αντρεας μου εκανα παρεα οταν ο πατερας μου ξεχασε να ερθει να με παρει απο τα γενεθλια του. Ηταν η πρωτη μας συζητηση χωρις μισος αλλα οχι η τελευταια μας. Ημασταν μονο 10 χρονων.
Η Μαρια ειναι η σχεση φιλιας που μοιαζει με ενα δεντρο του βορρα. Οταν ειναι ανοιξη ειναι καταπρασινο και ζωντανο μα οταν ειναι χειμωνας γυμνο, κρυο και ασχημο. Αλλα εχει ριζες τοσο βαθιες που δεν ξεριζωνει με τιποτα. Ουτε μετα απο χρονια χειμωνα.
Ο Γιωργος εγινε αδερφος οταν ειχα σχεση με τον αδερφο του. Εμεινε αδερφος μεχρι την τελευταια ταξη του λυκειου. Μια μερα απλα δεν μιλουσαμε οπως παλια και τιποτα δεν ηταν οπως πριν. Σημερα δεν λεμε τιποτα αλλα ετσι ειναι. Καποιες σχεσεις απλα τελειωνουν.
Δεν μπορω να γραψω για ολους μου τους φιλους. Δεν μπορω να γραψω γιατι καποιους σημερα δεν τους αποκαλω ετσι. Θα μου παρει ωρες και δεν εχω τον χρονο.
Αυτο που μπορω να πω ειναι οτι καποιες σχεσεις κρατανε και καποιες οχι.
Σημερα μπορω να μετρησω τους ανθρωπους που αφησα πισω μου και τους θεωρω φιλους μου κατω απο 10. Εχω πολλους γνωστους στο χωριο μου αλλα φιλους λιγους. Και με φιλους δεν εννοω πρωην και συγγενεις. Εννοω τον Νικο που μου χαιδευει την πλατη γιατι με χαλαρωνει και που μου μιλαει για τα παντα. Εννοω την Σταυρουλα που μου λεει πως σημερα ειμαι εκει που ηταν αυτη πριν 3 χρονια. Εννοω την Κικη που ειναι μερος της "Ελλαδας" μου.
Φιλοι στους οποιους μπορω να στηριχτω και μπορουν να με εμπιστευτουν. Φιλοι που δεν ξεχνιουνται οχι για οσα ειπαν και εκαναν αλλα για το πως με κανουν να αισθανομαι.
Ομορφα και ελευθερα.
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
Ποιος φρικαρε?
Παντα ηξερα πως ηθελα να ειναι η σχεση μου. Οι σχεσεις που δεν ηταν οπως τις ηθελα η οπως τις περιμενα τις αφησα. Η τις αφησα να με αφησουν. Το πιο βασικο στοιχειο εινια η ελευθερια μεσα στην σχεση. Ισως γιατι οι γονεις μου μου εδειξαν πως εχω το δικαιωμα να εχω μια δικη μου ζωη μεσα σε μια σχεση. Ισως γιατι απλα ειμαι εγωιστρια και βαζω τα θελω μου λιγο πιο πανω απο τον αλλον.
Αυτην την φορα εχω μια σχεση που δεν μου επιτρεπει να εχω την δικη μου ζωη. Με ενθαρρυνει να την εχω. Δεν εχω αντιμετωπισει μουτρα για κατι που εχω κανει ουτε μια φορα. Ουτε καν οταν αγορασα εισητηριο για Αιγυπτο γιατι ετσι μου την εδωσε. Το μονο που ειπε ηταν " Μην ξεχασεις να μου στειλεις μια καρτα ". Ετσι και εγω οταν ερθει η ωρα για τον στρατο θα την κανω για Αυστραλια 6 μηνες να δω την κολλητη μου. Εχουμε τα 10 ατομα ο καθενας με τα οποια μπορουμε να μοιραστουμε στοματικα υγρα χωρις καμια φασαρια. Οταν αποφασισε να παει Οσλο και να δει κατι φιλους το εμαθα μεσω της κοπελας του καλυτερου του φιλου. Δεν με ενοχλει γιατι εγω ξεχασα μια φορα να του πω οτι θα περασω μια βδομαδα στην Στοκχολμη. Το εμαθε οταν πλεον εφτασα εκει.
Εχουμε σχεση. Ναι. Αλλα αυτο δεν σημαινει οτι πρεπει να μοιραζομαστε τα παντα. Δεν χρειαζεται να συζηταμε τα παντα. Δεν ξερουμε πολλα για το τι περασε ο καθενας στο παρελθον, ειδικα σχεσεις. Εκει η γνωση μας ειναι μικροτερη και απο το ατομο. Δεν μας ενοχλει. Γιατι δεν μας ενδιαφερει.
Δεν εχουμε σκεφτει να συζησουμε. Η ιδεα μας προκαλει ναυτια. Δεν εχουμε σκεφτει αν θα περασουμε το υπολοιπο της ζωης μας μαζι. Εδω δεν ξερουμε αν το αυριο θα μας βρει μαζι η σε διαφορετικους πολους. Το μονο που ξερουμε ειναι οτι δεν ζηλευουμε. Δεν ανακατευομαστε. Δεν μιλαμε καθε μερα. Αλλα ριχνουμε το γελιο του αιωνα, ταξιδευουμε, συζηταμε πολιτικη και φυση, παμε σινεμα και παμε γυμναστηριο. Ειματε χαλαρα και εχουμε αγαπη.
Μα πανω απο ολα εχουμε την ζωη μας δικη μας αλλα και την μοιραζομαστε. Αλλα δεν ειμαστε φυλακισμενοι. Και αυτο ειναι κατι που και οι δυο λατρευουμε στην σχεση μας. Αυτο που δεν καταλαβαινουμε ειναι γιατι ο κοσμος φρικαρει..
Αυτην την φορα εχω μια σχεση που δεν μου επιτρεπει να εχω την δικη μου ζωη. Με ενθαρρυνει να την εχω. Δεν εχω αντιμετωπισει μουτρα για κατι που εχω κανει ουτε μια φορα. Ουτε καν οταν αγορασα εισητηριο για Αιγυπτο γιατι ετσι μου την εδωσε. Το μονο που ειπε ηταν " Μην ξεχασεις να μου στειλεις μια καρτα ". Ετσι και εγω οταν ερθει η ωρα για τον στρατο θα την κανω για Αυστραλια 6 μηνες να δω την κολλητη μου. Εχουμε τα 10 ατομα ο καθενας με τα οποια μπορουμε να μοιραστουμε στοματικα υγρα χωρις καμια φασαρια. Οταν αποφασισε να παει Οσλο και να δει κατι φιλους το εμαθα μεσω της κοπελας του καλυτερου του φιλου. Δεν με ενοχλει γιατι εγω ξεχασα μια φορα να του πω οτι θα περασω μια βδομαδα στην Στοκχολμη. Το εμαθε οταν πλεον εφτασα εκει.
Εχουμε σχεση. Ναι. Αλλα αυτο δεν σημαινει οτι πρεπει να μοιραζομαστε τα παντα. Δεν χρειαζεται να συζηταμε τα παντα. Δεν ξερουμε πολλα για το τι περασε ο καθενας στο παρελθον, ειδικα σχεσεις. Εκει η γνωση μας ειναι μικροτερη και απο το ατομο. Δεν μας ενοχλει. Γιατι δεν μας ενδιαφερει.
Δεν εχουμε σκεφτει να συζησουμε. Η ιδεα μας προκαλει ναυτια. Δεν εχουμε σκεφτει αν θα περασουμε το υπολοιπο της ζωης μας μαζι. Εδω δεν ξερουμε αν το αυριο θα μας βρει μαζι η σε διαφορετικους πολους. Το μονο που ξερουμε ειναι οτι δεν ζηλευουμε. Δεν ανακατευομαστε. Δεν μιλαμε καθε μερα. Αλλα ριχνουμε το γελιο του αιωνα, ταξιδευουμε, συζηταμε πολιτικη και φυση, παμε σινεμα και παμε γυμναστηριο. Ειματε χαλαρα και εχουμε αγαπη.
Μα πανω απο ολα εχουμε την ζωη μας δικη μας αλλα και την μοιραζομαστε. Αλλα δεν ειμαστε φυλακισμενοι. Και αυτο ειναι κατι που και οι δυο λατρευουμε στην σχεση μας. Αυτο που δεν καταλαβαινουμε ειναι γιατι ο κοσμος φρικαρει..
Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
Down memory lane..
Εχω ενα τετραδιο. Ειναι ροζ με πεταλουδες και εχει τον Winnie the Pooh απο εξω και γραφει "Sun on your cheeks, a friend by your side". Δεκεμβριος 2003 ηταν οταν το αγορασα. Ηταν το χριστουγενιατικο δωρο απο μενα στον εαυτο μου. Για να μπορω καπου να ξεσπαω και να αφηνω τις σκεψεις μου χωρις να με κρινει κανενας.
Μερικες φορες διαβαζω τι εγραφα και με βλεπω απο μακρυα, σαν μεσα απο ενα παραθυρο. Βλεπω εμενα να ερωτευομαι και να ποναω. Βλεπω εναν πονο που σημερα με κανει να αναρωτιεμαι γιατι πονουσα. Επειδη επεμενα για κατι που δεν ηξερα αν υπηρχε? Η επειδη δεν ειχα ανταποκριση και ημουν μονη αναμεσα σε ζευγαρια?
Δεν πονεσα για αλλα πραγματα που εγιναν αλλα εκεινος ο ερωτας με πονεσε και με χτυπησε οσο κανενας αλλος. Δεν καταλαβαινω μονο γιατι. Τον βλεπω σε οσα διαβαζω, τον πονο, μα δεν καταλαβαινω απο που ηρθε και γιατι εμεινε μαζι μου για τοσα χρονια. Δεν καταλαβαινω γιατι εγραψα
¨Υποσχεθηκα να τον ξεγραψω μια για παντα απο την ζωη μου αλλα βλεπεις.. Δεν μπορεις ευκολα να βρεις το κουραγιο να βαλεις τελος στη ζωη σου".
Καπου κοντα σε εκινη την περιοδο αρχισα να ανοιγω την μπαλκονοπορτα μεσανυχτα με ενα τσιγαρο στο ενα χερι και το χαρτομαντιλο στο αλλο. Ο Αλκινοος σιγοτραγοδουσε "Ονειρο ητανε" μονο για μενα και ο Χατζηγιαννης μου θυμιζε συνεχεια πως "Κρυφα" δεν θα εβγαινε σε τιποτα παρα μονο σε γκρεμο. Επειτα η Πεγκυ με εκανε να "Ματωνω" καθε φορα που την ακουγα να τραγουδαει.
Δεν θυμαμαι τι συνεβη και αποφασισα μια μερα να πσω τηλεφωνο και να απαιτησω μια συναντηση. Ουτε ξερω τι εσπασε και απαιτησα το τετραδιο μου πισω. Σαν απο ταινια με βλεπω μεσα στο Octavia να κοιταω μπροστα μου και να λεω:
Δεν θελω να με ξαναπαρεις τηλεφωνο και δεν θελω να σου ξαναστειλω μηνυμα. Μπορω να αναπνεω και χωρις εσενα στην ζωη μου, δεν σε χρειαζομαι να με κρατας απο το να ειμαι χαρουμενη. Πιο κατω απο εκει που με πηγες δεν υπαρχει, πιο μεγαλο εξευτελισμο δεν προκειται να περασω, παραπανω κουρελι δεν μπορω να γινω. Σε αγαπαω αλλαστην τελικη αγαπαω εμενα περισσοτερο.
Με βλεπω να φευγω και εκεινον να με κοιταζει. Με βλεπω να χαμογελαω και με δακρυα να μπαινω στον πολιτιστικο συλλογο και να πεφτω στην αγκαλια του Δημητρη λεγοντας "Τελος" και εκεινον να με κραταει λεγοντας "Ειμαστε εδω".
Μερικες φορες διαβαζω τι εγραφα και με βλεπω απο μακρυα, σαν μεσα απο ενα παραθυρο. Βλεπω εμενα να ερωτευομαι και να ποναω. Βλεπω εναν πονο που σημερα με κανει να αναρωτιεμαι γιατι πονουσα. Επειδη επεμενα για κατι που δεν ηξερα αν υπηρχε? Η επειδη δεν ειχα ανταποκριση και ημουν μονη αναμεσα σε ζευγαρια?
Δεν πονεσα για αλλα πραγματα που εγιναν αλλα εκεινος ο ερωτας με πονεσε και με χτυπησε οσο κανενας αλλος. Δεν καταλαβαινω μονο γιατι. Τον βλεπω σε οσα διαβαζω, τον πονο, μα δεν καταλαβαινω απο που ηρθε και γιατι εμεινε μαζι μου για τοσα χρονια. Δεν καταλαβαινω γιατι εγραψα
¨Υποσχεθηκα να τον ξεγραψω μια για παντα απο την ζωη μου αλλα βλεπεις.. Δεν μπορεις ευκολα να βρεις το κουραγιο να βαλεις τελος στη ζωη σου".
Καπου κοντα σε εκινη την περιοδο αρχισα να ανοιγω την μπαλκονοπορτα μεσανυχτα με ενα τσιγαρο στο ενα χερι και το χαρτομαντιλο στο αλλο. Ο Αλκινοος σιγοτραγοδουσε "Ονειρο ητανε" μονο για μενα και ο Χατζηγιαννης μου θυμιζε συνεχεια πως "Κρυφα" δεν θα εβγαινε σε τιποτα παρα μονο σε γκρεμο. Επειτα η Πεγκυ με εκανε να "Ματωνω" καθε φορα που την ακουγα να τραγουδαει.
Δεν θυμαμαι τι συνεβη και αποφασισα μια μερα να πσω τηλεφωνο και να απαιτησω μια συναντηση. Ουτε ξερω τι εσπασε και απαιτησα το τετραδιο μου πισω. Σαν απο ταινια με βλεπω μεσα στο Octavia να κοιταω μπροστα μου και να λεω:
Δεν θελω να με ξαναπαρεις τηλεφωνο και δεν θελω να σου ξαναστειλω μηνυμα. Μπορω να αναπνεω και χωρις εσενα στην ζωη μου, δεν σε χρειαζομαι να με κρατας απο το να ειμαι χαρουμενη. Πιο κατω απο εκει που με πηγες δεν υπαρχει, πιο μεγαλο εξευτελισμο δεν προκειται να περασω, παραπανω κουρελι δεν μπορω να γινω. Σε αγαπαω αλλαστην τελικη αγαπαω εμενα περισσοτερο.
Με βλεπω να φευγω και εκεινον να με κοιταζει. Με βλεπω να χαμογελαω και με δακρυα να μπαινω στον πολιτιστικο συλλογο και να πεφτω στην αγκαλια του Δημητρη λεγοντας "Τελος" και εκεινον να με κραταει λεγοντας "Ειμαστε εδω".
----------------------------------------
"7 Φεβρουαριου 2008. 4 χρονια μετα" εχω σαν τιτλο και γραφω για το ποσα πραγματα παραμενουν ιδια. Τελειωνω την σελιδα με τα λογια:
"Τεσσερα χρονια μετα και δεν γνωρισα ποτε τον ανθρωπο που ερωτευτηκα και αγαπησα".
"7 Φεβρουαριου 2008. 4 χρονια μετα" εχω σαν τιτλο και γραφω για το ποσα πραγματα παραμενουν ιδια. Τελειωνω την σελιδα με τα λογια:
"Τεσσερα χρονια μετα και δεν γνωρισα ποτε τον ανθρωπο που ερωτευτηκα και αγαπησα".
--------------------------------------
Μπορει ακομα και σημερα να μην γνωριζω εκεινο το αγορι του λυκειου, γνωριζω ομως εκεινον που του πηρε 4 μηνες να βρει το τηλεφωνο μου στο κινητο του. Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια. Οι αναμνησεις απο εκεινα τα χρονια πονου μου δινουν να καταλαβω οτι εζησα κατι που ποτε δεν θα ξαναζησω. Δεν θα το επιτρεψω στον εαυτο μου να ξαναζησω.
Δεν αναφερομαι στον πονο ουτε και στα δακρυα αλλα στο γεγονος οτι αφησα τον εαυτο μου να γελοιοποιηθει και να στερηθει αισθηματα και περιπετειες για καποιον που δεν αξιζε.
Μπορει ακομα και σημερα να μην γνωριζω εκεινο το αγορι του λυκειου, γνωριζω ομως εκεινον που του πηρε 4 μηνες να βρει το τηλεφωνο μου στο κινητο του. Αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια. Οι αναμνησεις απο εκεινα τα χρονια πονου μου δινουν να καταλαβω οτι εζησα κατι που ποτε δεν θα ξαναζησω. Δεν θα το επιτρεψω στον εαυτο μου να ξαναζησω.
Δεν αναφερομαι στον πονο ουτε και στα δακρυα αλλα στο γεγονος οτι αφησα τον εαυτο μου να γελοιοποιηθει και να στερηθει αισθηματα και περιπετειες για καποιον που δεν αξιζε.
Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010
Ελευθερια..
Ελευθερια ειναι να κανεις οτι θελεις. Να πραγματοποιεις τα ονειρα σου και να κανεις την φωνη σου να ακουστει. Να μην κρυβεις τα πιστευω σου και να δειχνεις το προσωπο σου. Ελευθερια ειναι να μπορεις να κανεις οτι σε κανει ευτυχισμενο.
"Η ελευθερια σου τελειωνει εκει που αρχιζει η ελευθερια του αλλου" μου εμαθαν στο σχολειο. Δηλαδη να καταπιεζεις εσενα για να ειναι ο αλλος ευτυχισμενος? Να κρυβεις το προσωπο σου γιατι ενοχλει τον απεναντι? Να μην μιλας γιατι η φωνη σου προκαλει πονοκεφαλο?
Ο ανθρωπος μιλαει ανοιχτα για ελευθερια και παλι καταπιεζει τον συνανθρωπο του. Καποιοι αναφεροντας σε εναν θεο, που μας επλασε ομοιους του παρακαλω! (Αν πιστεψουμε τα βιβλια που γραφτηκαν πριν αιωνες). Αλλοι μεσω κοινωνικης ταξης, οι φτωχοι και οι πλουσιοι. Αλλοι παλι λογω φυλης: Ο αφρικανος και ο αμερικανος δεν ειναι ιδιοι,ενω οι μονοι αμερικανοι που υπαρχουν ειναι οι ινδιανοι. Με βλεπω να ξεφευγω και ξαναγυρναω στο θεμα: Ελευθερια.
Ομορφο ονομα. Στο μυαλο μου εχω την εικονα μιας κοπελας με μακρυα καστανα μαλλια και πρασινα ματια. Γαληνη και ηρεμια ειναι η συντροφια της. Χαμογελαει και μενει σταθερη.
Μιλαω αφοβα για την πολιτικη. Για τα σχολεια, για τους φοιτητες, για την οικονομια και για μεταναστες.Κανω την φωνη μου να ακουστει για θεματα που με αφορουν και για δεδομενα τα οποια δεν μπορω να αλλαξω. Συζηταω με ατομα που εχουν διαφορετικες αποψεις και προσπαθω να καταλαβω.
Σταματαω εκει που η γραμμη αρχιζει. Εκει που δεν μπορω να παω. Σταματαω εκει που σκεφτομαι ποια ειναι η ελευθερια του και ποια η δικη μου. Φρεναρω οταν δεν μπορω να αποφασισω τι ειναι σωστο και τι οχι. Περναω την γραμμη σε μια στιγμη αδυναμιας και προσπαθω να βρω τον δρομο πισω.
Ελευθερια ειναι να σεβεσαι. Τον εαυτο σου πανω απο ολα. Οταν ομως δεν ξερεις αν σεβεσαι τον εαυτο σου αρχιζουν τα προβληματα. Γιατι εισαι πανω απο ολα εσυ.
"Η ελευθερια σου τελειωνει εκει που αρχιζει η ελευθερια του αλλου" μου εμαθαν στο σχολειο. Δηλαδη να καταπιεζεις εσενα για να ειναι ο αλλος ευτυχισμενος? Να κρυβεις το προσωπο σου γιατι ενοχλει τον απεναντι? Να μην μιλας γιατι η φωνη σου προκαλει πονοκεφαλο?
Ο ανθρωπος μιλαει ανοιχτα για ελευθερια και παλι καταπιεζει τον συνανθρωπο του. Καποιοι αναφεροντας σε εναν θεο, που μας επλασε ομοιους του παρακαλω! (Αν πιστεψουμε τα βιβλια που γραφτηκαν πριν αιωνες). Αλλοι μεσω κοινωνικης ταξης, οι φτωχοι και οι πλουσιοι. Αλλοι παλι λογω φυλης: Ο αφρικανος και ο αμερικανος δεν ειναι ιδιοι,ενω οι μονοι αμερικανοι που υπαρχουν ειναι οι ινδιανοι. Με βλεπω να ξεφευγω και ξαναγυρναω στο θεμα: Ελευθερια.
Ομορφο ονομα. Στο μυαλο μου εχω την εικονα μιας κοπελας με μακρυα καστανα μαλλια και πρασινα ματια. Γαληνη και ηρεμια ειναι η συντροφια της. Χαμογελαει και μενει σταθερη.
Μιλαω αφοβα για την πολιτικη. Για τα σχολεια, για τους φοιτητες, για την οικονομια και για μεταναστες.Κανω την φωνη μου να ακουστει για θεματα που με αφορουν και για δεδομενα τα οποια δεν μπορω να αλλαξω. Συζηταω με ατομα που εχουν διαφορετικες αποψεις και προσπαθω να καταλαβω.
Σταματαω εκει που η γραμμη αρχιζει. Εκει που δεν μπορω να παω. Σταματαω εκει που σκεφτομαι ποια ειναι η ελευθερια του και ποια η δικη μου. Φρεναρω οταν δεν μπορω να αποφασισω τι ειναι σωστο και τι οχι. Περναω την γραμμη σε μια στιγμη αδυναμιας και προσπαθω να βρω τον δρομο πισω.
Ελευθερια ειναι να σεβεσαι. Τον εαυτο σου πανω απο ολα. Οταν ομως δεν ξερεις αν σεβεσαι τον εαυτο σου αρχιζουν τα προβληματα. Γιατι εισαι πανω απο ολα εσυ.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Αν καταλαβεις τιποτα πες μου και μενα..
Δεν ειμαι μονογαμικη, οχι ακομα τουλαχιστον. Δεν ειμαι αχαριστη απλα θελω παραπανω. Και μπορω να φιλησω την κοπελα που χορευει αλλα οχι να την παρω σπιτι μου. Μπορω να τρωω το αγορι με το ασπρο το καπελο ολο το βραδυ με τα ματια μου χωρις να του πω κουβεντα. Μπορω να γυρναω στην αγκαλια του και σε σεντονια ιδρωμενα. Αλλα δεν μου φτανει.
Ισως φταιει το οτι ολοι με θελουν μονογαμικη. Οτι ακουω τους γυρω μου να κανουν ονειρα για τον δικο μου ελληνικα γαμο και ερωτησεις για το ποτε θα συζησω εγω και ποτε θα βρεθει ενα δαχτυλιδι στο χερι μου. Δεν θα επρεπε να με ενοχλει. Αλλα μου την δινει που ατομα πηραν το δικαιωμα να με ρωτανε πραγματα τα οποια δεν γνωριζω. Η απαντηση ειναι παντα ιδια: Οταν το αποφασισω θα σας πω.
Δεν ειμαι μονογαμικη. Δεν μπορω να με φανταστω με το ιδιο ατομο για το υπολοιπο της ζωης μου. Οχι τωρα. Και με εκεινα τα καφε ματια ακομη θα μου ηταν δυσκολο ασχετα αν τα παιδια μας θα ηταν τα πιο ομορφα που θα αντικρισε ο κοσμος. Αλλα δεν ειμαι εγω. Για αυτο ειμαι ετσι τελευταια. Γιατι οσο πιο πολυ μενω τοσο πιο μολυ με χανω. Τοσο πιο πολυ μου λειπω. Τοσο πιο πολυ με νευριαζω και αλλο τοσο μου την δινει.
Δεν ειμαι μονογαμικη. Αλλα μου αρεσει να βλεπω τα φιλαρακια χαιδευοντας τα μαλλια του.
Ισως φταιει το οτι ολοι με θελουν μονογαμικη. Οτι ακουω τους γυρω μου να κανουν ονειρα για τον δικο μου ελληνικα γαμο και ερωτησεις για το ποτε θα συζησω εγω και ποτε θα βρεθει ενα δαχτυλιδι στο χερι μου. Δεν θα επρεπε να με ενοχλει. Αλλα μου την δινει που ατομα πηραν το δικαιωμα να με ρωτανε πραγματα τα οποια δεν γνωριζω. Η απαντηση ειναι παντα ιδια: Οταν το αποφασισω θα σας πω.
Δεν ειμαι μονογαμικη. Δεν μπορω να με φανταστω με το ιδιο ατομο για το υπολοιπο της ζωης μου. Οχι τωρα. Και με εκεινα τα καφε ματια ακομη θα μου ηταν δυσκολο ασχετα αν τα παιδια μας θα ηταν τα πιο ομορφα που θα αντικρισε ο κοσμος. Αλλα δεν ειμαι εγω. Για αυτο ειμαι ετσι τελευταια. Γιατι οσο πιο πολυ μενω τοσο πιο μολυ με χανω. Τοσο πιο πολυ μου λειπω. Τοσο πιο πολυ με νευριαζω και αλλο τοσο μου την δινει.
Δεν ειμαι μονογαμικη. Αλλα μου αρεσει να βλεπω τα φιλαρακια χαιδευοντας τα μαλλια του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)